เรื่องราวของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชื่อว่า หวาน เธอเกลียดวันเกิดของตัวเอง เนื่องจาก
พ่อกับแม่ของเธอ ไม่เคยจะมีเวลาว่างให้กลับเธอเลย ท่ามกลางความเหงาและความเหน็บหนาว ของ
ต้นเดือนธันวาคม ซึ่งเป็นวันเกิดของเธอเองนั่นเอง ได้มีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เกิดขึ้น ซึ่งทำให้ทุกๆอย่างเปลี่ยนไป...
ตัวละคร
ร่าเริง รักอิสระ ชอบการเดินทาง ชอบคิดว่าตัวเองเข้มแข็งมักเก็บความรู้สึกไว้ในใจ มืดมนเมื่อ รู้สึกสิ้นหวังและไม่ชอบพูด
มีเหตุผลตลอดเวลา มุ่งมั่นในการทำงาน ใจแข็งเพื่อให้ตัวเองประสบความสำเร็จ
จริงจังกับทุกอย่างในชีวิต ยืดติดกับเรื่องที่ผ่านพ้นมาแล้วโดยที่ ไม่ยอมรับความจริง
Story
“ฉันเกลียดวันเกิด” ฉันมีชื่อว่า หวาน เป็นลูกสาวคนเดียวในบ้านหลังนี้ ในวันนี้ซึ่งเป็นวันครบรอบของฉัน ขณะที่ครอบครัวกำลังจัดงานให้กับฉัน แต่ทำไม ฉันถึงได้รู้สึกถึงความว่างเปล่า ไม่รู้สึก ดีใจเลยสักนิดเดียว ขณะที่ฉันมองตัวเอง ผ่านกระจกบานที่ตั้งอยู่ในห้องนั่น ภาพเก่าๆก็ย้อนกลับมา 3ปีที่แล้ว “สุขสันต์วันเกิดจ๊ะลูกรัก” แม่ยืนตุ๊กตาหมีตัวโตให้ ก่อนที่จะบอกว่า แม่ออกไปทำงานก่อนนะ “พ่อค่ะ แม่ค่ะ หนูไม่ต้องการอะไร ขอแค่ให้พ่อกับแม่อยู่กับหนูวันนี้ได้ไหมค่ะ” หวานพูด ขณะที่พ่อกับแม่กำลังจะเดินออกไปจากบ้าน “ลูกก็รู้นิ ว่าพ่อกับแม่ยุ่งขนาดไหน ทุกๆอย่างก็เพื่อลูกนะ ไว้พ่อกับแม่ จะพาหนูไปเที่ยวทะเลชดเชยก็แล้วกัน” พอพ่อพูดจบก็เดินออกไปจากบ้าน โดยไม่หันกลับมาอีกเลย หวานยืนนิ่ง ด้วยความรู้สึกที่ผิดหวังโดยมองรถที่แล่นออกไปไกลลับตา ซึ่งเป็นภาพที่ชินตาสำหรับเธอเหลือเกิน
“ฉันเกลียดวันเกิด” ฉันมีชื่อว่า หวาน เป็นลูกสาวคนเดียวในบ้านหลังนี้ ในวันนี้ซึ่งเป็นวันครบรอบของฉัน ขณะที่ครอบครัวกำลังจัดงานให้กับฉัน แต่ทำไม ฉันถึงได้รู้สึกถึงความว่างเปล่า ไม่รู้สึก ดีใจเลยสักนิดเดียว ขณะที่ฉันมองตัวเอง ผ่านกระจกบานที่ตั้งอยู่ในห้องนั่น ภาพเก่าๆก็ย้อนกลับมา 3ปีที่แล้ว “สุขสันต์วันเกิดจ๊ะลูกรัก” แม่ยืนตุ๊กตาหมีตัวโตให้ ก่อนที่จะบอกว่า แม่ออกไปทำงานก่อนนะ “พ่อค่ะ แม่ค่ะ หนูไม่ต้องการอะไร ขอแค่ให้พ่อกับแม่อยู่กับหนูวันนี้ได้ไหมค่ะ” หวานพูด ขณะที่พ่อกับแม่กำลังจะเดินออกไปจากบ้าน “ลูกก็รู้นิ ว่าพ่อกับแม่ยุ่งขนาดไหน ทุกๆอย่างก็เพื่อลูกนะ ไว้พ่อกับแม่ จะพาหนูไปเที่ยวทะเลชดเชยก็แล้วกัน” พอพ่อพูดจบก็เดินออกไปจากบ้าน โดยไม่หันกลับมาอีกเลย หวานยืนนิ่ง ด้วยความรู้สึกที่ผิดหวังโดยมองรถที่แล่นออกไปไกลลับตา ซึ่งเป็นภาพที่ชินตาสำหรับเธอเหลือเกิน
ฤดูหนาวของต้นเดือนธันวาคม ที่หนาวเย็นจับใจ มองออกไป เต็มไปด้วยหิมะสีขาว เวลาผ่านไป ความมืด เริ่มเข้ามาเยือน ด้วยความเหงาและแสนจะอ้างว้าง หวานบรรจงค่อยๆจุดเทียนทีล่ะเล่มๆ รอบๆบ้าน ช่างเปงภาพที่สวยงามสำหรับเธอเหลือเกิน แต่แล้วพายุลูกใหญ่ก็พัดเข้ามา ทำให้เทียนพวกนั่นล้มลง ก่อให้เกิดไฟไหม้อย่างรวดเร็ว “ช่วยด้วย ย ย ย ยยย ย” เสียงเด็กสาว ร้องขอความช่วยเหลือ ท่ามกลางไฟที่กำลังลุกไหม้ ขณะเดียวกัน ที่มินกลับน้ำ ขับรถกลับมาถึงบ้านพ่อดี ทั้งคู่ตกใจเป็นอย่างมาก มินวิ่งเข้าไปช่วยหวานในกองเพลิง แล้วเขาก็ออกมาอย่างปลอดภัย พร้อมกับอุ้มสาวน้อยออกมา
“หวาน ลงมาได้แล้วจ๊ะลูก” ขณะที่ฉันเดินเข้าไปยังห้องรับแขก เสียงเพลงบรรแลงดนตรีวันเกิดค่อยๆบรรเลงขึ้น ขณะที่น้ำกำลังยกเค้กมาอยู่ต่อหน้าหวาน แต่แล้วหวานก็ค่อยๆหายไป สิ่งที่เธอมองเห็นตอนนั้นก็คือ รูปของหวาน ที่วางไว้บนโต๊ะ น้ำตาผู้เป็นแม่ไหลออกมา กลับเวลาที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ “คุณก็รู้นิ ว่าลูกของเรา เธอตายไปตั้ง 3 ปีที่แล้ว ถ้าย้อนเวลาไปได้ ถ้าวันนั้น เรายอมมีเวลาให้ลูกบ้าง เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น” มินพูดขึ้น “พ่อค่ะ แม่ค่ะ หนูไม่ต้องการอะไรขอแค่ให้พ่อกับแม่อยู่กับหนูวันนี้ได้ไหมค่ะ” หวานพูด ขณะที่พ่อกับแม่กำลังจะเดินออกไปจากบ้าน ได้จ๊ะ วันนี้พ่อกับแม่จะอยู่กับหนู และเราจะไปทำบุญที่วัด แล้วกลับมาทำเค้กด้วยกัน ยามเย็น เสียงแห่งความสุขดัง ท่ามกลางความมืดมิดที่เต็มไปด้วย ดาวนับล้าน แต่ในความจริง คือภาพของความเงียบเหงา ที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดในยามค่ำคืน.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น